چای شما

صاحب مقصودی :

تاریخ انتشار : ۱۶ مرداد ۱۳۹۶ در ۶:۱۷ ب.ظ , کد خبر:   60322
پس کی حرفه ای می شویم

هفده سال پیش وقتی مرحوم ناصر حجازی به شرایط حرفه ای شدن لیگ برتر فوتبال ایران خرده گرفت و گفت : ” در لیگ برتر فوتبال ایران فقط شماره پیراهن ها خارجی شده است ” شاید کسی عمق فاجعه را درک نکرد، اما اکنون که بعد از ۱۷ سال، فوتبال ایران همان شرایط را دارد، هر انسان عاقلی به فکر فرو می رود، مگر حرفه ای شدن چیست که بعد از این همه سال رسیدن به آن هنوز در حد آرزوست؟

 

 

امسال در حالی لیگ برتر فوتبال، هفدهمین سال خود را سپری می کند که اگر آن را به انسان تشبیه کنیم اکنون نوجوانی آینده دار بود و هدف از زندگی را برای خود ترسیم کرده بود؛ اما لیگ برتر فوتبال ایران بعد از ۱۷ سال هنوز فرسنگ ها با هدفش یعنی حرفه ای شدن فاصله دارد.
هنوز در لیگ تیم هایی وجود دارند که مالک ندارند، هیات مدیره ندارند؛ مثل سپیدرود رشت و نفت تهران؛
هنوز در لیگ برتر فوتبال ایران تیم هایی هستند که البسه شان یا کپی برداری از پیراهن های مختلف تیم های نامدار دنیاست و یا طراحی ساده و بدون ابتکار دارند؛ مثل استقلال خوزستان و پیکان و شاید هم گسترش فولاد تبریز؛
هنوز تیم هایی هستند که نه تنها ورزشگاه اختصاصی و زمین تمرین ندارند، بلکه تنها ورزشگاه دیارشان هم نه چمن دارد و نه جایگاه مناسب برای تماشاگران، عضدی رشت و یادگار امام تبریز از این دست ورزشگاه ها هستند،
هنوز تیم ها اسپانسر اختصاصی ندارند، هنوز پخش تلویزیونی وجود ندارد، هنوز پرسپولیس روی پیراهنش ستاره ندارد، هنوز یاد نگرفته ایم به داور احترام بگذاریم تا رییس کمیته داوران فدراسیون فوتبال هفته دوم لیگ استعفا ندهد،
البته در میان سیل این همه نداشته ها، برخی چیزهایی هم هست که داریم، مثلا بدهی های کلان، انقدر هم زیاد است که کنفدراسیون فوتبال آسیا را مجبور کردیم تیم های ایرانی حاضر در لیگ قهرمانان آسیا (استقلال و پرسپولیس و نفت و تراکتورسازی ) را تهدید کند در صورت پرداخت نکردن بدهی های شان از گردونه چمپیونز لیگ خارج کند و در این تهدید تا حدی جدی است که به تیم های جایگزین نیز اعلام آمادگی داده است.
یعنی دقیقا چند سال دیگر باید صبر کرد تا لیگ برتر فوتبال ایران حرفه ای شود؟
فقط یاد گرفته ایم قراردادهای میلیاردی برای بازیکنان چند صدهزار تومانی ببندیم تا در کنارش هم برخی ها بارشان را ببندند و هم بر بدهی های باشگاه بیفزاییم و این تنها هنر ما در تیم داری است.
هرگز تلاشی برای حرفه ای شدن نکرده ایم؛ از بخت بد، لیگ غیر حرفه ای آثار مخربش فقط برای خود لیگ نیست، بلکه استعدادهای ناب فوتبال ایرانی را هرز می دهد، اقتصاد ورزش را زیر سئوال می برد، تیم ملی ما را تضعیف می کند و هزاران اثر مخرب دیگر .
باور کنید کار سختی نیست، همانگونه که در طرفه العینی پیراهن باشگاه اروپایی را کپی کردید و پوشیدید، یکبار هم اساسنامه و روش و منش کار باشگاه داری را کپی کنید، ان شائ الله که این نیز مقبول می افتد.

صاحب  مقصودی

 

Telegram

نظر دهید